Ghasel 338

من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم

گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو
آنگه بگویمت که دو پیمانه در کشم

من آدم بهشتیم اما در این سفر
حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
استاده‌ام چو شمع، مترسان ز آتشم

شیراز معدن لب لعل است و کان حسن
من جوهری مفلسم، ایرا مشوشم

از بس که چشم مست در این شهر دیده‌ام
حقا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم

شهریست پر کرشمهٔ حوران ز شش جهت
چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم

بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست
گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم

Ich bin ein Liebhaber des schönen Gesichts und des herzbetörenden Haars;
ich bin betäubt vom trunkenen Auge und vom klaren, unvermischten Wein.

Du sagtest: «Sag ein Wort vom Geheimnis des ewigen Bundes.»
Ich sage es dir, wenn ich zwei Maß geleert habe.

Ich bin ein Adam aus dem Paradies, doch auf dieser Reise
bin ich vorerst ein Gefangener der Liebe zu mondgleichen Jünglingen.

In der Liebe gibt es kein Entrinnen vor dem Sichfügen und dem Brennen;
ich stehe wie die Kerze: Schrecke mich nicht mit dem Feuer.

Schiras ist die Mine der Rubinlippen und das Bergwerk der Schönheit;
ich bin ein mittelloser Juwelier, darum bin ich verstört.

So viele trunkene Augen habe ich in dieser Stadt gesehen,
dass ich wahrhaftig jetzt keinen Wein trinke und doch heiter bin.

Es ist eine Stadt voller Blicke von Huris aus allen sechs Richtungen;
ich habe nichts, sonst wäre ich Käufer aller sechs.

Hilft mir das Glück, meine Habe zum Freund zu tragen,
so fegt das Haar der Huris den Staub von meinem Lager.

Hafis, die Braut meines Wesens verlangt danach, sich zu zeigen;
ich habe keinen Spiegel, darum seufze ich.