Ghazal 338

من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم

گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو
آنگه بگویمت که دو پیمانه در کشم

من آدم بهشتیم اما در این سفر
حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
استاده‌ام چو شمع، مترسان ز آتشم

شیراز معدن لب لعل است و کان حسن
من جوهری مفلسم، ایرا مشوشم

از بس که چشم مست در این شهر دیده‌ام
حقا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم

شهریست پر کرشمهٔ حوران ز شش جهت
چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم

بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست
گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم

I am a lover of a fair face and of hair that draws the heart;
I am made senseless by the drunken eye and by clear, unmixed wine.

You said: "Tell one word of the secret of the eternal covenant."
I will tell you when I have drained two measures.

I am an Adam of paradise, but on this journey
I am for the present a captive of love for youths fair as the moon.

In love there is no escaping the making do and the burning;
I am standing like the candle: do not try to frighten me with fire.

Shiraz is the mine of ruby lips and the quarry of beauty;
I am a jeweller without a penny, and that is why I am distressed.

So many drunken eyes have I seen in this city
that, truly, I drink no wine now and still I am merry.

It is a city full of the glances of houris from all six directions;
I have nothing, or else I would be a buyer of all six.

If fortune helps me to carry my belongings towards the friend,
the tresses of the houris will brush the dust from my bedding.

Hafez, the bride of my nature longs to show herself;
I have no mirror, and that is why I sigh.