Ghazal 338

من دوستدار روی خوش و موی دلکشم
مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم

گفتی ز سر عهد ازل یک سخن بگو
آنگه بگویمت که دو پیمانه در کشم

من آدم بهشتیم اما در این سفر
حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز
استاده‌ام چو شمع، مترسان ز آتشم

شیراز معدن لب لعل است و کان حسن
من جوهری مفلسم، ایرا مشوشم

از بس که چشم مست در این شهر دیده‌ام
حقا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم

شهریست پر کرشمهٔ حوران ز شش جهت
چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم

بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست
گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آیینه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم

Je suis amoureux du beau visage et de la chevelure qui ravit le cœur ;
je suis étourdi par l'œil ivre et le vin clair sans mélange.

Tu as dit : « Dis un mot du secret du pacte éternel. »
Je te le dirai quand j'aurai vidé deux mesures.

Je suis un Adam du paradis, mais dans ce voyage
je suis pour l'heure captif de l'amour des jeunes gens au visage de lune.

En amour, on n'échappe ni à l'accommodement ni à la brûlure ;
je me tiens debout comme la bougie : ne cherche pas à m'effrayer par le feu.

Chiraz est la mine des lèvres de rubis et la carrière de la beauté ;
je suis un joaillier sans le sou, c'est pourquoi je suis troublé.

J'ai vu tant d'yeux ivres dans cette ville
que, vraiment, je ne bois plus de vin et je suis pourtant gai.

C'est une ville pleine des œillades des houris des six côtés ;
je n'ai rien, sinon je serais acheteur des six.

Si la fortune m'aide à porter mon bagage vers l'ami,
la chevelure des houris ôtera la poussière de ma couche.

Hafez, la mariée de mon naturel désire se montrer ;
je n'ai pas de miroir, voilà pourquoi je soupire.