Ghasel 339

خیال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
دل از پی نظر آید به سوی روزن چشم

سزای تکیه گهت منظری نمی‌بینم
منم ز عالم و این گوشهٔ معین چشم

بیا که لعل و گهر در نثار مقدم تو
ز گنج‌خانه‌‌ دل می‌کشم به روزن چشم

سحر سرشک روانم سر خرابی داشت
گرم نه خون جگر می‌گرفت دامن چشم

نخست روز که دیدم رخ تو دل می‌گفت
اگر رسد خللی، خون من به گردن چشم

به بوی مژدهٔ وصل تو تا سحر، شب دوش
به راه باد نهادم چراغ روشن چشم

به مردمی که دل دردمند حافظ را
مزن به ناوک دلدوز مردم افکن چشم

Wenn das Bild deines Gesichts durch den Rosengarten des Auges zieht,
kommt das Herz ihm nach, um zu schauen, zum Fenster des Auges.

Ich sehe keinen Ausblick, der deiner Ruhestätte würdig wäre;
von der ganzen Welt habe ich nur diesen einen bestimmten Winkel des Auges.

Komm, denn um bei deiner Ankunft Rubine und Perlen zu streuen,
hole ich sie aus der Schatzkammer des Herzens ans Fenster des Auges.

In der Frühe waren meine strömenden Tränen auf Zerstörung aus,
hätte nicht das Blut der Leber den Saum des Auges ergriffen.

Am ersten Tag, da ich dein Gesicht sah, sprach das Herz:
«Wenn daraus Schaden entsteht, komme mein Blut über das Auge.»

Gestern Nacht stellte ich bis zur Frühe, in der Hoffnung auf die frohe Kunde von der Vereinigung mit dir,
die helle Lampe des Auges in den Weg des Windes.

Um der Menschlichkeit willen, triff das leidende Herz des Hafis nicht
mit dem herzdurchbohrenden, menschenfällenden Pfeil des Auges.