Ghazal 33

خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است
چون کوی دوست هست به صحرا چه حاجت است

جانا به حاجتی که تو را هست با خدا
کآخر دمی بپرس که ما را چه حاجت است

ای پادشاه حسن خدا را بسوختیم
آخر سؤال کن که گدا را چه حاجت است

ارباب حاجتیم و زبان سؤال نیست
در حضرت کریم، تمنا چه حاجت است

محتاج قصه نیست گرت قصد خون ماست
چون رخت از آن توست، به یغما چه حاجت است

جام جهان نماست ضمیر منیر دوست
اظهار احتیاج، خود آن جا چه حاجت است

آن شد که بار منت ملاح بردمی
گوهر چو دست داد به دریا چه حاجت است

ای مدعی برو که مرا با تو کار نیست
احباب حاضرند، به اعدا چه حاجت است

ای عاشق گدا چو لب روح‌بخش یار
می‌داندت وظیفه، تقاضا چه حاجت است

حافظ! تو ختم کن که هنر خود عیان شود
با مدعی نزاع و محاکا چه حاجت است

Chi ha scelto il ritiro, che bisogno ha di andare a guardare?
Quando c'è la via dell'amico, che bisogno c'è della campagna?

Mia cara, per il bisogno che tu stessa hai di Dio,
chiedi infine, per un istante, quale sia il nostro bisogno.

O re della bellezza, per amor di Dio, siamo arsi;
chiedi infine di che cosa ha bisogno il mendicante.

Siamo gente bisognosa e senza lingua per chiedere;
alla presenza del Generoso, che bisogno c'è di supplicare?

Non serve pretesto se vuoi il nostro sangue;
poiché i beni sono tuoi, che bisogno c'è di saccheggio?

La mente luminosa dell'amico è la coppa che mostra il mondo;
che bisogno c'è, là, di dichiarare il bisogno?

È passato il tempo in cui portavo il peso del favore del marinaio;
avuta in mano la perla, che bisogno c'è del mare?

Va', pretenzioso, ché non ho nulla a che fare con te;
gli amici sono presenti, che bisogno c'è di nemici?

O amante mendicante, poiché il labbro vivificante dell'amico
sa ciò che ti spetta, che bisogno c'è di reclamare?

Hafez, concludi, ché l'arte si mostrerà da sé;
che bisogno c'è di lite e di gara con il pretenzioso?