Ghazal 341: If I gave any thought to the reproaches of the pretenders

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم
شیوهٔ مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی به دهیست
من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم؟

شاه شوریده‌سران خوان، من بی‌سامان را
زان که در کم‌خردی از همه عالم بیشم

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی
تا بدانند که قربان تو کافرکیشم

اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

شعر خونبار من ای باد، بدان یار رسان
که ز مژگان سیه، بر رگ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس؟
حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

If I gave any thought to the reproaches of the pretenders,
the way of drunkenness and of the rend would not prosper with me.

The asceticism of rends who are newly schooled leads nowhere;
I, who have a bad name with all the world, what virtue should I plan for?

Call me, who have no order in my affairs, the king of the crazed,
for in lack of wit I surpass the whole world.

Draw a mark on your brow with the blood of my heart,
so that they may know I am the sacrifice of you, who follow an infidel's creed.

Show a little faith and pass on, for God's sake,
so that you do not find out how far from a dervish I am in this cloak.

O wind, carry my blood-raining verse to that friend
who with black lashes has pricked the vein of my life.

Whether I drink wine or not, what have I to do with anyone?
I am the keeper of my own secret and the knower of my own moment.