Ghazal 347

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم؟
تا به کی در غم تو نالهٔ شبگیر کنم؟

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود
مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آن چه در مدت هجر تو کشیدم هیهات
در یکی نامه محال است که تحریر کنم

با سر زلف تو مجموع پریشانی خود
کو مجالی که سراسر همه تقریر کنم؟

آن زمان کآرزوی دیدن جانم باشد
در نظر نقش رخ خوب تو تصویر کنم

گر بدانم که وصال تو بدین دست دهد
دین و دل را همه دربازم و توفیر کنم

دور شو از برم ای واعظ و بیهوده مگوی
من نه آنم که دگر گوش به تزویر کنم

نیست امید صلاحی ز فساد حافظ
چون که تقدیر چنین است، چه تدبیر کنم؟

O idol, what am I to contrive against the grief of loving you?
How long shall I go on lamenting before dawn in grief for you?

My maddened heart is past the point of hearing advice,
unless I make a chain for it from the tip of your tress.

What I suffered in the time of separation from you, alas,
it is impossible that I should set it down in a single letter.

The whole sum of my distraction over the tip of your tress,
where is the leisure in which I might tell it all, from end to end?

At those times when I long to see my own soul,
I picture before my eyes the image of your fair face.

If I knew that union with you could be had in this way,
I would stake faith and heart entire and count it a gain.

Go away from me, O preacher, and do not talk in vain;
I am not one to give ear to deceit any longer.

There is no hope of any virtue coming from the ruin of Hafez;
since this is what is decreed, what am I to contrive?