Ghazal 348

دیده دریا کنم و صبر به صحرا فکنم
واندر این کار، دل خویش به دریا فکنم

از دل تنگ گنه‌کار برآرم آهی
کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم

مایهٔ خوش‌دلی آن جاست که دل‌دار آن جاست
می‌کنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم

بگشا بند قبا ای مه خورشیدکلاه!
تا چو زلفت سر سودا زده در پا فکنم

خورده‌ام تیر فلک، باده بده تا سرمست
عقده در بند کمرترکش جوزا فکنم

جرعهٔ جام بر این تخت روان افشانم
غلغل چنگ در این گنبد مینا فکنم

حافظا! تکیه بر ایام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم؟

Je ferai de mon œil une mer et je jetterai la patience au désert,
et dans cette affaire je jetterai mon cœur à la mer.

De mon cœur étroit et pécheur je tirerai un soupir
qui mettra le feu au péché d'Adam et d'Ève.

La source de la joie est là où se trouve celui qui tient le cœur ;
je m'efforce de m'y jeter, si je le puis.

Défais le lien de ta robe, ô lune coiffée du soleil,
que, comme ta chevelure, je jette à tes pieds ma tête frappée de passion.

J'ai reçu la flèche du ciel ; donne du vin, afin qu'ivre
je fasse un nœud à la ceinture du carquois des Gémeaux.

Je répandrai une gorgée de la coupe sur ce trône mouvant ;
je jetterai le tumulte de la harpe dans cette coupole d'émail.

Ô Hafez, puisque s'appuyer sur les jours est erreur et faute,
pourquoi remettrais-je à demain le plaisir d'aujourd'hui ?