Ghazal 349

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم
گفت کو زنجیر؟ تا تدبیر این مجنون کنم

قامتش را سرو گفتم، سر کشید از من به خشم
دوستان از راست می‌رنجد نگارم، چون کنم؟

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار
عشوه‌ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زردرویی می‌کشم زان طبع نازک، بی‌گناه
ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی
ربع را برهم زنم، اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی‌پایان دوست
صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم

ای مه صاحب قران، از بنده حافظ یاد کن
تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم

Last night I said: "I will put the passion for his face out of my head."
He said: "Where is the chain, that I may deal with this madman?"

I called his stature a cypress, and he drew himself away from me in anger;
friends, my beloved takes offence at the truth: what am I to do?

I said something I had not weighed, O stealer of hearts; forgive me.
Grant me one coaxing glance, so that I may put my wits in measure.

I bear a pale face from that delicate temper, and I am without fault;
cupbearer, give me a cup, so that I may make my face rose-red.

O breeze from the dwelling of Layla, for God's sake, how long
shall I turn the encampment upside down and make a river of its ruins?

I, who have found the way to the treasure of the friend's endless beauty,
will from now on make a hundred beggars like myself as rich as Korah.

O moon, lord of the fortunate conjunction, remember your servant Hafez,
so that I may pray for the fortune of that beauty which grows day by day.