Ghasel 34

رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
کرم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌های عجب زیر دام و دانهٔ توست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانهٔ توست

علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن
که این مفرح یاقوت در خزانهٔ توست

به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصهٔ جان، خاک آستانهٔ توست

من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی
در خزانه، به مهر تو و نشانهٔ توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار
که توسنی چو فلک، رام تازیانهٔ توست

چه جای من، که بلغزد سپهر شعبده‌باز
از این حیل که در انبانهٔ بهانهٔ توست

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد
که شعر حافظ شیرین سخن ترانهٔ توست

Die Halle, aus der mein Auge schaut, ist dein Nest;
sei gnädig und lass dich nieder, denn das Haus ist dein Haus.

Mit der Anmut von Mal und Flaum raubtest du den Kundigen das Herz;
wunderbare Feinheiten liegen unter deinem Netz und Korn.

Dein Herz sei froh in der Vereinigung mit der Rose, o Nachtigall des Morgenwinds,
denn auf der Wiese ist jeder Ruf dein Liebesgesang.

Überweise die Heilung unserer Herzensschwäche deiner Lippe,
denn jenes Rubinlabsal liegt in deiner Schatzkammer.

Dem Leib nach fehle ich beim Glück, dir zu dienen,
doch das Wesen meiner Seele ist der Staub deiner Schwelle.

Ich bin nicht der, der die Münze des Herzens jeder Schelmin gibt;
die Tür der Schatzkammer trägt dein Siegel und dein Zeichen.

Was für ein Wunder bist du, o königlicher Reiter von süßem Tun,
dass ein wildes Ross wie der Himmel deiner Peitsche gehorcht!

Was gelte ich, wenn selbst der gaukelnde Himmel ausgleitet
an den Listen, die in deinem Sack der Vorwände sind?

Das Lied deiner Runde bringt jetzt den Himmel zum Tanzen,
denn der Vers des süß redenden Hafis ist deine Weise.