Gazal 34

رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
کرم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌های عجب زیر دام و دانهٔ توست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانهٔ توست

علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن
که این مفرح یاقوت در خزانهٔ توست

به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصهٔ جان، خاک آستانهٔ توست

من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی
در خزانه، به مهر تو و نشانهٔ توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار
که توسنی چو فلک، رام تازیانهٔ توست

چه جای من، که بلغزد سپهر شعبده‌باز
از این حیل که در انبانهٔ بهانهٔ توست

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد
که شعر حافظ شیرین سخن ترانهٔ توست

El pórtico por donde mira mi ojo es tu nido;
hazme la merced de posarte, que la casa es tu casa.

Con la gracia del lunar y del vello robaste el corazón a los sabios;
sutilezas asombrosas hay bajo tu red y tu grano.

Alégrese tu corazón en la unión con la rosa, ruiseñor de la brisa,
que en el prado todo reclamo es tu canto de amor.

Encomienda a tu labio el remedio de la flaqueza de nuestro corazón,
que ese cordial de rubí está en tu tesoro.

De cuerpo falto a la dicha de servirte,
pero la esencia de mi alma es el polvo de tu umbral.

No soy de los que dan la moneda del corazón a cualquier coqueta;
la puerta del tesoro lleva tu sello y tu señal.

¡Qué prodigio eres, jinete real de dulce oficio,
que un potro indómito como el cielo es dócil a tu látigo!

¿Qué soy yo, si el propio cielo prestidigitador resbala
con estas tretas que hay en tu saco de pretextos?

El canto de tu reunión hace ahora bailar al cielo,
pues el verso de Hafez, de dulce palabra, es tu melodía.