Ghazal 34

رواق منظر چشم من آشیانهٔ توست
کرم نما و فرود آ که خانه، خانهٔ توست

به لطف خال و خط از عارفان ربودی دل
لطیفه‌های عجب زیر دام و دانهٔ توست

دلت به وصل گل ای بلبل صبا خوش باد
که در چمن همه گلبانگ عاشقانهٔ توست

علاج ضعف دل ما به لب حوالت کن
که این مفرح یاقوت در خزانهٔ توست

به تن مقصرم از دولت ملازمتت
ولی خلاصهٔ جان، خاک آستانهٔ توست

من آن نیم که دهم نقد دل به هر شوخی
در خزانه، به مهر تو و نشانهٔ توست

تو خود چه لعبتی ای شهسوار شیرین کار
که توسنی چو فلک، رام تازیانهٔ توست

چه جای من، که بلغزد سپهر شعبده‌باز
از این حیل که در انبانهٔ بهانهٔ توست

سرود مجلست اکنون فلک به رقص آرد
که شعر حافظ شیرین سخن ترانهٔ توست

Le portique où regarde mon œil est ton nid ;
fais-moi la grâce de descendre, car la maison est ta maison.

Par la grâce du grain de beauté et du duvet, tu as ravi le cœur des sages ;
d'étonnantes finesses sont sous ton filet et ton grain.

Que ton cœur se réjouisse de l'union avec la rose, ô rossignol de la brise,
car dans la prairie tout appel est ton chant d'amour.

Confie à ta lèvre le remède de la faiblesse de notre cœur,
car ce cordial de rubis est dans ton trésor.

De corps, je manque au bonheur de te servir,
mais l'essence de mon âme est la poussière de ton seuil.

Je ne suis pas de ceux qui donnent la monnaie du cœur à chaque coquette ;
la porte du trésor porte ton sceau et ta marque.

Quelle merveille es-tu donc, ô cavalier royal au doux manège,
qu'un coursier rétif comme le ciel soit docile à ton fouet ?

Que suis-je, moi, quand le ciel jongleur lui-même glisserait
devant ces ruses que contient ton sac à prétextes ?

Le chant de ton assemblée fait maintenant danser le ciel,
car le vers de Hafez au doux parler est ta mélodie.