Ghazal 350

به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهار توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کنم؟

سخن درست بگویم نمی‌توانم دید
که می خورند حریفان و من نظاره کنم

چو غنچه با لب خندان به یاد مجلس شاه
پیاله گیرم و از شوق، جامه پاره کنم

به دور لاله دماغ مرا علاج کنید
گر از میانهٔ بزم طرب کناره کنم

ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت
حوالهٔ سر دشمن به سنگ خاره کنم

گدای میکده‌ام، لیک وقت مستی بین
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم

مرا که نیست ره و رسم لقمه‌پرهیزی
چرا ملامت رند شراب‌خواره کنم

به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی
ز سنبل و سمنش، ساز طوق و یاره کنم

ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ
به بانگ بربط و نی، رازش آشکاره کنم

À l'aube, résolu au repentir, j'ai dit : « Je consulterai le sort. »
Le printemps, briseur de repentir, arrive : que faire ?

Pour dire vrai, je ne puis supporter de voir
mes compagnons boire du vin et moi les regarder.

Comme le bouton, la lèvre rieuse, au souvenir de l'assemblée du roi,
je prendrai la coupe et, de joie, je déchirerai mon vêtement.

À la saison de la tulipe, soignez ma cervelle
si je me retire du milieu du festin de la joie.

Puisque du visage de l'ami la rose de mon désir s'est épanouie,
je renverrai la tête de l'ennemi à la pierre dure.

Je suis le mendiant de la taverne, mais vois-moi à l'heure de l'ivresse :
je fais le fier devant le ciel et je commande aux étoiles.

Moi qui n'ai ni l'usage ni la coutume de surveiller mes bouchées,
pourquoi blâmerais-je le libertin buveur de vin ?

J'installerai une idole, telle un sultan, sur un trône de roses ;
de jacinthe et de jasmin je lui ferai collier et bracelet.

Hafez s'est lassé de boire le vin en cachette ;
au son du luth et de la flûte je rendrai son secret public.