Ghazal 352

روزگاری شد که در میخانه خدمت می‌کنم
در لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم

تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش‌خرام
در کمینم و انتظار وقت فرصت می‌کنم

واعظ ما بوی حق نشنید بشنو کاین سخن
در حضورش نیز می‌گویم نه غیبت می‌کنم

با صبا افتان و خیزان می‌روم تا کوی دوست
و از رفیقان ره استمداد همت می‌کنم

خاک کویت زحمت ما برنتابد بیش از این
لطف‌ها کردی بتا، تخفیف زحمت می‌کنم

زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تیر بلاست
یاد دار ای دل که چندینت نصیحت می‌کنم

دیدهٔ بدبین بپوشان ای کریم عیب‌پوش
زین دلیری‌ها که من در کنج خلوت می‌کنم

حافظم در مجلسی دردی‌کشم در محفلی
بنگر این شوخی که چون با خلق، صنعت می‌کنم

For a long time now I have been serving in the tavern;
in the dress of poverty I do the work of people of fortune.

Until I bring into the snare of union a pheasant of graceful walk,
I lie in ambush and wait for the moment of opportunity.

Our preacher has never caught the scent of the truth; listen, for I say
these words in his presence too, and I do not speak behind his back.

Along with the east wind, stumbling and rising, I go towards the street of the friend,
and I ask my companions on the road for the help of their blessing.

The dust of your street cannot bear our troubling it any longer;
you have shown many kindnesses, O idol: I will lighten the burden.

The tress of the beloved is a snare on the road and his glance the arrow of calamity;
remember, O heart, how many times I give you this advice.

Cover the eye that sees ill, O generous One who covers faults,
from these boldnesses that I commit in the corner of my retreat.

I am a reciter of the Quran in one assembly and a drinker of dregs in another;
see this impudence, how I practise my craft upon the people.