Ghasel 353

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم

باغ بهشت و سایهٔ طوبی و قصر و حور
با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

تلقین و درس اهل نظر یک اشارت است
گفتم کنایتی و مکرر نمی‌کنم

هرگز نمی‌شود ز سر خود خبر مرا
تا در میان میکده سر بر نمی‌کنم

ناصح به طعن گفت که «رو ترک عشق کن»
محتاج جنگ نیست برادر، نمی‌کنم

این تقوی‌ام تمام، که با شاهدان شهر
ناز و کرشمه بر سر منبر نمی‌کنم

حافظ! جناب پیر مغان جای دولت است
من ترک خاک‌بوسی این در نمی‌کنم

Ich gebe die Liebe zu Schöner und Becher nicht auf;
hundertmal habe ich bereut, und ich tue es nicht wieder.

Den Garten des Paradieses, den Schatten seines Baumes, Palast und Huris
stelle ich dem Staub der Gasse des Freundes nicht gleich.

Unterweisung und Lehre der Schauenden bestehen in einem einzigen Wink;
ich habe eine Andeutung gemacht und wiederhole sie nicht.

Nie erfahre ich etwas von meinem eigenen Kopf,
solange ich ihn nicht mitten in der Schenke erhebe.

Der Ratgeber sagte spöttisch: «Geh, lass die Liebe.»
Es braucht keinen Streit, Bruder: Ich lasse sie nicht.

Dies ist mir Frömmigkeit genug, dass ich mit den Schönen der Stadt
nicht oben auf der Kanzel schöntue und kokettiere.

Hafis, der Hof des Meisters der Magier ist der Ort des Glücks;
ich lasse nicht davon, den Staub dieser Tür zu küssen.