Ghazal 353

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم

باغ بهشت و سایهٔ طوبی و قصر و حور
با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

تلقین و درس اهل نظر یک اشارت است
گفتم کنایتی و مکرر نمی‌کنم

هرگز نمی‌شود ز سر خود خبر مرا
تا در میان میکده سر بر نمی‌کنم

ناصح به طعن گفت که «رو ترک عشق کن»
محتاج جنگ نیست برادر، نمی‌کنم

این تقوی‌ام تمام، که با شاهدان شهر
ناز و کرشمه بر سر منبر نمی‌کنم

حافظ! جناب پیر مغان جای دولت است
من ترک خاک‌بوسی این در نمی‌کنم

I will not give up the love of beauty and of the cup;
I have repented a hundred times, and I will not do so again.

The garden of paradise, the shade of its tree, the palace and the houris,
I do not hold them equal to the dust of the friend's street.

The teaching and lesson of people of vision is a single hint;
I have made an allusion, and I will not repeat it.

I never come to know anything of my own head
until I raise it in the midst of the tavern.

The adviser said with a sneer: "Go and give up love."
There is no need to quarrel, brother: I will not.

This is all the piety I need: that with the beauties of the city
I do not play at airs and glances from the top of the pulpit.

Hafez, the court of the Magian elder is the place of good fortune;
I will not give up kissing the dust of this door.