Ghazal 353

من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم
صد بار توبه کردم و دیگر نمی‌کنم

باغ بهشت و سایهٔ طوبی و قصر و حور
با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم

تلقین و درس اهل نظر یک اشارت است
گفتم کنایتی و مکرر نمی‌کنم

هرگز نمی‌شود ز سر خود خبر مرا
تا در میان میکده سر بر نمی‌کنم

ناصح به طعن گفت که «رو ترک عشق کن»
محتاج جنگ نیست برادر، نمی‌کنم

این تقوی‌ام تمام، که با شاهدان شهر
ناز و کرشمه بر سر منبر نمی‌کنم

حافظ! جناب پیر مغان جای دولت است
من ترک خاک‌بوسی این در نمی‌کنم

Je ne renoncerai pas à l'amour de la belle et de la coupe ;
cent fois je me suis repenti, et je ne le ferai plus.

Le jardin du paradis, l'ombre de son arbre, le palais et les houris,
je ne les tiens pas pour égaux à la poussière de la rue de l'ami.

L'enseignement et la leçon des gens de regard tiennent en un signe ;
j'ai fait une allusion, et je ne la répéterai pas.

Jamais je n'ai de nouvelles de ma propre tête
tant que je ne la relève pas au milieu de la taverne.

Le conseiller a dit en raillant : « Va, renonce à l'amour. »
Pas besoin de dispute, frère : je n'en ferai rien.

Voici toute ma piété : avec les belles de la ville,
je ne fais pas le coquet du haut de la chaire.

Hafez, la cour du vieux mage est le lieu de la fortune ;
je ne renoncerai pas à baiser la poussière de cette porte.