Ghasel 354

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

ز تاب آتش دوری، شدم غرق عرق چون گل
بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرقچینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست، حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان، به جای دوست بگزینم

صباح الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز
که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین
اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
همانا بی‌غلط باشد، که حافظ داد تلقینم

Mit schwarzen Wimpern hast du tausend Breschen in meinen Glauben geschlagen;
komm, damit ich von deinem matten Auge tausend Schmerzen auflese.

O Gefährte meines Herzens, dem die Freunde aus dem Gedächtnis gingen,
nie komme mir der Augenblick, da ich ohne Gedenken an dich sitze.

Die Welt ist alt und ohne Fundament; klagt über diese Mörderin Farhads,
deren Zauber und List mich des süßen Lebens überdrüssig gemacht haben.

Von der Glut des Feuers der Ferne bin ich wie die Rose in Schweiß gebadet;
o Wind vor Tagesanbruch, bring mir einen Hauch von dem, der ihn abwischt.

Die vergängliche und die bleibende Welt seien das Lösegeld für Schöne und Schenken,
denn ich sehe die Herrschaft über die Welt als bloßen Anhang der Liebe.

Wenn der Freund einen anderen an meiner Stelle wählt, ist er der Richter;
es sei mir verwehrt, wenn ich das Leben anstelle des Freundes wähle.

Die Nachtigall rief ihr «Guten Morgen»; wo bist du, Schenke? Steh auf,
denn die Erinnerung an den Traum der letzten Nacht lärmt in meinem Kopf.

In der Nacht des Abschieds gehe ich vom Lager in den Palast der Huris,
wenn du im Augenblick des Sterbens die Kerze an meinem Kissen bist.

Der Bericht von der Sehnsucht, der in diesem Brief verzeichnet wurde,
ist gewiss ohne Fehler, denn Hafis hat ihn mir eingegeben.