Ghazal 354

به مژگان سیه کردی هزاران رخنه در دینم
بیا کز چشم بیمارت هزاران درد برچینم

الا ای همنشین دل که یارانت برفت از یاد
مرا روزی مباد آن دم که بی یاد تو بنشینم

جهان پیر است و بی‌بنیاد از این فرهادکش فریاد
که کرد افسون و نیرنگش ملول از جان شیرینم

ز تاب آتش دوری، شدم غرق عرق چون گل
بیار ای باد شبگیری نسیمی زان عرقچینم

جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را طفیل عشق می‌بینم

اگر بر جای من غیری گزیند دوست، حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان، به جای دوست بگزینم

صباح الخیر زد بلبل، کجایی ساقیا؟ برخیز
که غوغا می‌کند در سر خیال خواب دوشینم

شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعین
اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالینم

حدیث آرزومندی که در این نامه ثبت افتاد
همانا بی‌غلط باشد، که حافظ داد تلقینم

Con le tue ciglia nere hai aperto mille brecce nella mia fede;
vieni, che dal tuo occhio languido io raccolga mille dolori.

O compagno del mio cuore, dalla cui memoria sono usciti gli amici,
non venga mai per me il momento in cui siederò senza il tuo ricordo.

Il mondo è vecchio e senza fondamento; gridate contro questo uccisore di Farhad,
i cui incantesimi e inganni mi hanno reso stanco della dolce vita.

Per l'ardore del fuoco della lontananza sono madido di sudore come la rosa;
o vento di prima dell'alba, portami un soffio da chi lo asciuga.

Il mondo che passa e quello che dura siano il riscatto della bella e del coppiere,
ché vedo la sovranità del mondo come un seguito dell'amore.

Se l'amico sceglie un altro al mio posto, è lui il giudice;
mi sia vietato se io scelgo la vita al posto dell'amico.

L'usignolo ha cantato il suo «buongiorno»; dove sei, coppiere? Alzati,
ché il ricordo del sogno di ieri notte fa tumulto nella mia testa.

La notte della mia partenza andrò dal letto al palazzo delle urì
se, nel momento di rendere l'anima, sarai tu la candela al mio capezzale.

Il racconto del desiderio che è stato scritto in questa lettera
è certamente senza errore, ché me l'ha dettato Hafez.