Ghasel 355

حالیا مصلحت وقت در آن می‌بینم
که کشم رخت به میخانه و خوش بنشینم

جام می گیرم و از اهل ریا دور شوم
یعنی از اهل جهان پاکدلی بگزینم

جز صراحی و کتابم نبود یار و ندیم
تا حریفان دغا را به جهان کم بینم

سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچینم

بس که در خرقهٔ آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگینم

سینهٔ تنگ من و بار غم او، هیهات
مرد این بار گران نیست دل مسکینم

من اگر رند خراباتم و گر زاهد شهر
این متاعم که همی‌بینی و کمتر زینم

بندهٔ آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کینم

بر دلم گرد ستم‌هاست خدایا مپسند
که مکدر شود آیینه مهرآیینم

Vorerst sehe ich das Gebot der Stunde darin,
dass ich meine Habe in die Schenke trage und zufrieden dort sitze.

Ich nehme den Becher Wein und halte mich fern von den Heuchlern;
das heißt, unter den Menschen der Welt wähle ich die Lauterkeit des Herzens.

Ich habe keinen Freund und Gefährten außer Flasche und Buch,
damit ich die falschen Gefährten der Welt seltener sehe.

Wie die Zypresse erhebe ich das Haupt frei von den Leuten,
wenn es mir gelingt, meinen Saum aus der Welt zurückzuziehen.

So lange habe ich in befleckter Kutte mit Tugend geprahlt,
dass ich mich vor dem Gesicht des Schenken und dem farbigen Wein schäme.

Meine enge Brust und die Last des Kummers um ihn: ach,
mein armes Herz ist dieser schweren Last nicht gewachsen.

Ob ich ein Rend der Schenke bin oder ein Asket der Stadt,
ich bin diese Ware, die du siehst, und weniger als das.

Ich bin der Diener des Wesirs der Zeit; führe mein Herz nicht irre,
denn wenn ich ein Wort sage, fordert er vom Himmel Rache für mich.

Auf meinem Herzen liegt der Staub von Unrecht; o Gott, lass nicht zu,
dass mein Spiegel, dessen Brauch die Liebe ist, sich trübt.