Ghazal 356

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
ز جام وصل می‌ نوشم، ز باغ عیش گل چینم

شراب تلخ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد
لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز
سخن با ماه می‌گویم، پری در خواب می‌بینم

لبت شکر به مستان داد و چشمت می به میخواران
منم کز غایت حرمان نه با آنم نه با اینم

چو هر خاکی که باد آورد، فیضی برد از انعامت
ز حال بنده یاد آور که خدمتگار دیرینم

نه هر کو نقش نظمی زد کلامش دلپذیر افتد
تذرو طرفه من گیرم که چالاک است شاهینم

اگر باور نمی‌داری، رو از صورتگر چین پرس
که مانی نسخه می‌خواهد ز نوک کلک مشکینم

وفاداری و حق گویی نه کار هر کسی باشد
غلام آصف ثانی جلال الحق و الدینم

رموز مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ
که با جام و قدح هر دم ندیم ماه و پروینم

If it should lie within my power to sit with the keeper of my heart,
I will drink wine from the cup of union and pick roses in the garden of pleasure.

The bitter wine that burns Sufis will carry off my foundations;
lay your lip on my lip, O cupbearer, and take my sweet life.

Perhaps I shall go mad in this passion, for from night until day
I talk with the moon and see a fairy in my dreams.

Your lip has given sugar to the drunken and your eye wine to the drinkers;
it is I who, in the depth of deprivation, have neither the one nor the other.

Since every speck of dust the wind has brought has had a share of your bounty,
remember the state of your servant, for I have served you a long time.

Not everyone who has drawn a figure in verse has speech that pleases the heart;
I am the one who catches the rare pheasant, for my falcon is quick.

If you do not believe it, go and ask the painter of China,
for Mani himself wants a copy from the tip of my musk-black pen.

Faithfulness and speaking the truth are not everyone's work;
I am the servant of the second Asaf, Jalal al-Haqq wa'l-Din.

Hear the secrets of drunkenness and of the rend from me, not from the preacher,
for with cup and goblet I am, at every moment, the companion of the moon and the Pleiades.