Ghazal 356

گرم از دست برخیزد که با دلدار بنشینم
ز جام وصل می‌ نوشم، ز باغ عیش گل چینم

شراب تلخ صوفی سوز، بنیادم بخواهد برد
لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شیرینم

مگر دیوانه خواهم شد در این سودا که شب تا روز
سخن با ماه می‌گویم، پری در خواب می‌بینم

لبت شکر به مستان داد و چشمت می به میخواران
منم کز غایت حرمان نه با آنم نه با اینم

چو هر خاکی که باد آورد، فیضی برد از انعامت
ز حال بنده یاد آور که خدمتگار دیرینم

نه هر کو نقش نظمی زد کلامش دلپذیر افتد
تذرو طرفه من گیرم که چالاک است شاهینم

اگر باور نمی‌داری، رو از صورتگر چین پرس
که مانی نسخه می‌خواهد ز نوک کلک مشکینم

وفاداری و حق گویی نه کار هر کسی باشد
غلام آصف ثانی جلال الحق و الدینم

رموز مستی و رندی ز من بشنو نه از واعظ
که با جام و قدح هر دم ندیم ماه و پروینم

S'il est en mon pouvoir de m'asseoir avec celui qui tient mon cœur,
je boirai le vin à la coupe de l'union et cueillerai des roses au jardin du plaisir.

Le vin amer qui brûle les soufis emportera mes fondations ;
pose ta lèvre sur ma lèvre, ô échanson, et prends ma douce vie.

Peut-être deviendrai-je fou dans cette passion, car de la nuit au jour
je parle à la lune et je vois une fée en songe.

Ta lèvre a donné du sucre aux ivres et ton œil du vin aux buveurs ;
c'est moi qui, au comble du dénuement, n'ai ni l'un ni l'autre.

Puisque toute poussière apportée par le vent a eu part à tes largesses,
souviens-toi de l'état de ton serviteur, car je te sers de longue date.

Tous ceux qui ont tracé une figure en vers n'ont pas une parole qui plaît au cœur ;
c'est moi qui prends le faisan rare, car mon faucon est agile.

Si tu ne le crois pas, va demander au peintre de Chine,
car Mani lui-même veut une copie de la pointe de mon calame de musc.

La fidélité et la franchise ne sont pas l'affaire de chacun ;
je suis le serviteur du second Asaf, Jalal al-Haqq wa'l-Din.

Écoute de moi, non du prédicateur, les secrets de l'ivresse et du libertinage,
car, coupe et gobelet en main, je suis à chaque instant le convive de la lune et des Pléiades.