Ghasel 357

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک‌الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه‌ خدا می‌بینم

خواهم از زلف بتان نافه‌گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بینم

سوز دل، اشک روان، آه سحر، نالهٔ شب
این همه از نظر لطف شما می‌بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مشک ختن و نافهٔ چین
آنچه من هر سحر از باد صبا می‌بینم

دوستان عیب نظربازی حافظ مکنید
که من او را ز محبان شما می‌بینم

In der Schenke der Magier sehe ich das Licht Gottes;
sieh dieses Wunder: welch ein Licht ich sehe, und von woher!

Spiel dich vor mir nicht auf, o Anführer der Pilger, denn du
siehst das Haus, und ich sehe den Herrn des Hauses.

Ich will aus den Locken der Schönen Moschusblasen öffnen;
es ist ein weit hergeholter Gedanke, gewiss sehe ich falsch.

Das Brennen des Herzens, die strömenden Tränen, der Seufzer der Frühe, die Klage der Nacht:
all das sehe ich vom Blick eurer Güte kommen.

Jeden Augenblick zeichnet der Wegelagerer der Einbildung ein Bild deines Gesichts;
wem soll ich sagen, was alles ich hinter diesem Vorhang sehe?

Niemand hat von Moschus aus Chotan und Moschusblase aus China gesehen,
was ich jede Frühe vom Ostwind sehe.

Freunde, tadelt Hafis nicht für das Spiel der Blicke,
denn ich sehe ihn als einen von denen, die euch lieben.