Gazal 357

در خرابات مغان نور خدا می‌بینم
این عجب بین که چه نوری ز کجا می‌بینم

جلوه بر من مفروش ای ملک‌الحاج که تو
خانه می‌بینی و من خانه‌ خدا می‌بینم

خواهم از زلف بتان نافه‌گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بینم

سوز دل، اشک روان، آه سحر، نالهٔ شب
این همه از نظر لطف شما می‌بینم

هر دم از روی تو نقشی زندم راه خیال
با که گویم که در این پرده چه‌ها می‌بینم

کس ندیده‌ست ز مشک ختن و نافهٔ چین
آنچه من هر سحر از باد صبا می‌بینم

دوستان عیب نظربازی حافظ مکنید
که من او را ز محبان شما می‌بینم

En la taberna de los magos veo la luz de Dios;
mira esta maravilla: ¡qué luz veo, y desde dónde!

No me vengas con ostentación, jefe de los peregrinos, que tú
ves la casa, y yo veo al Señor de la casa.

Quiero abrir bolsas de almizcle del rizo de las hermosas;
es un pensamiento lejano, y sin duda me equivoco.

El ardor del corazón, las lágrimas que corren, el suspiro del alba, el lamento de la noche:
todo esto lo veo venir de la mirada de vuestra bondad.

A cada instante el salteador de la fantasía traza una imagen de tu rostro;
¿a quién diré cuánto veo tras este velo?

Nadie ha visto del almizcle de Jotán ni de la bolsa de almizcle de China
lo que yo veo cada alba en el viento del este.

Amigos, no censuréis a Hafez el juego de miradas,
que yo lo veo entre los que os aman.