Ghazal 358

غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
دواش جز می چون ارغوان نمی‌بینم

به ترک خدمت پیر مغان نخواهم گفت
چرا که مصلحت خود در آن نمی‌بینم

ز آفتاب قدح ارتفاع عیش بگیر
چرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بینم

نشان اهل خدا عاشقیست، با خود دار
که در مشایخ شهر این نشان نمی‌بینم

بدین دو دیدهٔ حیران من هزار افسوس
که با دو آینه رویش عیان نمی‌بینم

قد تو تا بشد از جویبار دیدهٔ من
به جای سرو جز آب روان نمی‌بینم

در این خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشد
ببین که اهل دلی در میان نمی‌بینم

نشان موی میانش که دل در او بستم
ز من مپرس که خود در میان نمی‌بینم

من و سفینهٔ حافظ که جز در این دریا
بضاعت سخن درفشان نمی‌بینم

Au chagrin du temps, dont je ne vois pas le rivage,
je ne vois d'autre remède que le vin pourpre comme l'arbre de Judée.

Je ne parlerai pas de quitter le service du vieux mage,
car je n'y vois pas mon intérêt.

Prends au soleil de la coupe la hauteur du plaisir,
car je ne vois pas l'astre de l'heure si favorable.

La marque des gens de Dieu est d'être amant ; garde-la pour toi,
car chez les cheikhs de la ville je ne vois pas cette marque.

Mille regrets pour mes deux yeux égarés,
qui, avec deux miroirs, ne voient pas clairement son visage.

Depuis que ta taille a quitté le bord du ruisseau de mon œil,
à la place du cyprès je ne vois que de l'eau qui coule.

Dans cette langueur nul ne m'accorde une gorgée ;
vois, je n'aperçois aucun homme de cœur parmi eux.

La trace de sa taille fine comme un cheveu, à quoi j'ai lié mon cœur,
ne me la demande pas, car je ne me vois pas moi-même dans l'affaire.

Moi et la nef de Hafez, car hormis dans cette mer
je ne vois pas de provision de parole qui répande des perles.