Ghazal 359

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم
راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی‌طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم‌کش و دیدهٔ گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به درآیم روزی
تا در میکده شادان و غزل‌خوان بروم

به هواداری او ذره‌صفت، رقص‌کنان
تا لب چشمهٔ خورشید درخشان بروم

تازیان را غم احوال گران‌باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبهٔ آصف دوران بروم

Happy the day when I leave this ruined halting place,
when I seek ease for my soul and go after the beloved.

Though I know that the stranger's road leads to nowhere,
I will go, following the scent of that scattered tress.

My heart is sick of the dread of Alexander's prison;
I will pack my belongings and go as far as the kingdom of Solomon.

Like the east wind, with a sick body and a heart without strength,
I will go, in devotion to that swaying cypress.

If on his road I must go on my head, like the pen,
I will go with a heart that bears its wounds and an eye that weeps.

I have vowed that if one day I come out of this grief,
I will go to the door of the tavern glad and singing ghazals.

In devotion to him, dancing like a mote in the light,
I will go as far as the edge of the spring of the shining sun.

Those who ride fast have no care for the state of the heavily laden;
O you who are devout, some help, that I may go gladly and with ease.

And if, like Hafez, I cannot find the way out of the desert,
I will go in the train of the vizier of the age.