Ghasel 35

برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست؟
مرا فتاد دل از ره، تو را چه افتادست؟

میان او که خدا آفریده است از هیچ
دقیقه‌ای‌ست که هیچ آفریده نگشادست

به کام تا نرساند مرا لبش، چون نای
نصیحت همه عالم به گوش من بادست

گدای کوی تو از هشت خلد، مستغنی‌ست
اسیر عشق تو از هر دو عالم آزادست

اگر چه مستی عشقم خراب کرد ولی
اساس هستی من زآن خراب، آبادست

دلا منال ز بیداد و جور یار که یار
تو را نصیب همین کرد و این از آن دادست

برو فسانه مخوان و فسون مدم حافظ
کز این فسانه و افسون مرا بسی یادست

Geh deiner Wege, Prediger; was soll dieses Geschrei?
Mir ist das Herz vom Weg gefallen; was ist dir geschehen?

Ihre Taille, die Gott aus dem Nichts erschuf,
ist ein feiner Punkt, den kein Geschöpf gelöst hat.

Solange ihre Lippe mich nicht ans Ziel bringt wie die Rohrflöte,
ist der Rat der ganzen Welt Wind in meinem Ohr.

Der Bettler deiner Gasse braucht die acht Paradiese nicht;
der Gefangene deiner Liebe ist frei von beiden Welten.

Hat mich der Rausch der Liebe auch zugrunde gerichtet,
so gedeiht doch das Fundament meines Daseins durch diesen Verfall.

O Herz, klage nicht über Unrecht und Härte des Freundes,
denn der Freund teilte dir eben dies zu, und das ist Gerechtigkeit von dort.

Geh, Hafis, erzähl kein Märchen und hauche keinen Zauber,
denn von solchen Märchen und Zaubern habe ich viele im Gedächtnis.