Ghazal 360

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
دگر آنجا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم
نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک
به در صومعه با بربط و پیمانه روم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند
ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار
چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز
سجدهٔ شکر کنم و از پی شکرانه روم

خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

If I go from this ruined halting place towards home,
then wherever I go from there I will go wise and prudent.

If from this journey I arrive safely in my homeland,
I have vowed to go straight from the road to the tavern.

To tell what was unveiled to me on this journeying of the Path,
I will go to the door of the cloister with lute and wine cup.

If those who know the road of love should drink my blood,
I am a nobody if I go to a stranger to complain.

After this, my hand and the beloved's tress like a chain:
how long, how long shall I go after the desire of my mad heart?

If I see again the curve of his eyebrow, like a prayer niche,
I will make a prostration of thanks and go to give thanks.

Happy the moment when, like Hafez, in devotion to the vizier,
I go merry from the tavern to my home with the friend.