Ghazal 360

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم
دگر آنجا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن باز رسم
نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک
به در صومعه با بربط و پیمانه روم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند
ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار
چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز
سجدهٔ شکر کنم و از پی شکرانه روم

خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر
سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

Si de cette étape en ruine je m'en vais vers la maison,
désormais, où que j'aille, j'irai sage et avisé.

Si de ce voyage j'arrive sain et sauf dans ma patrie,
j'ai fait vœu d'aller tout droit du chemin à la taverne.

Pour dire ce qui m'a été dévoilé dans ce cheminement,
j'irai à la porte du couvent avec luth et coupe.

Si les familiers du chemin de l'amour boivent mon sang,
je suis un moins que rien si je vais me plaindre à un étranger.

Désormais, ma main et la chevelure de l'aimée pareille à une chaîne :
jusqu'à quand, jusqu'à quand courrai-je après le désir de mon cœur fou ?

Si je revois la courbe de son sourcil pareil à une niche de prière,
je me prosternerai en action de grâce et j'irai rendre grâce.

Heureux l'instant où, comme Hafez, par attachement au vizir,
j'irai gaiement de la taverne à ma demeure avec l'ami.