Ghasel 361

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم

من نه آنم که ز جور تو بنالم، حاشا
بندهٔ معتقد و چاکر دولتخواهم

بسته‌ام در خم گیسوی تو امید دراز
آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

ذرهٔ خاکم و در کوی توام جای خوش است
ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

پیر میخانه سحر جام جهان‌بینم داد
و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم

صوفی صومعهٔ عالم قدسم لیکن
حالیا دیر مغان است حوالتگاهم

با من راه‌نشین خیز و سوی میکده آی
تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود
آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفت
با همه پادشهی بندهٔ تورانشاهم

Dem, der mich mit Härte wie den Staub des Weges zertrat,
küsse ich den Staub und bitte seinen Fuß um Verzeihung.

Ich bin nicht der, der über deine Tyrannei klagt, Gott bewahre;
ich bin ein gläubiger Knecht und ein Diener, der dir Gutes wünscht.

Ich habe in die Windung deiner Locke eine lange Hoffnung geknüpft;
möge es nicht geschehen, dass meine suchende Hand zu kurz greift.

Ich bin ein Stäubchen, und mein Platz in deiner Gasse ist schön;
ich fürchte, o Freund, dass ein Wind mich plötzlich fortträgt.

In der Frühe gab mir der Alte der Schenke den weltschauenden Becher,
und in jenem Spiegel machte er mich mit deiner Schönheit bekannt.

Ich bin ein Sufi aus dem Kloster der heiligen Welt, doch
vorerst ist der Tempel der Magier der Ort, an den ich gewiesen bin.

Steh auf und komm mit mir, der am Wegrand sitzt, in die Schenke,
damit du in jenem Kreis siehst, welchen Rang ich habe.

Du gingst trunken vorüber und dachtest nicht an deinen Hafis;
weh, wenn mein Seufzer den Saum deiner Schönheit ergreift!

Es gefiel mir, dass in der Frühe der Herrscher des Ostens sagte:
«Bei all meinem Königtum bin ich der Knecht von Turanschah.»