Ghazal 361

آن که پامال جفا کرد چو خاک راهم
خاک می‌بوسم و عذر قدمش می‌خواهم

من نه آنم که ز جور تو بنالم، حاشا
بندهٔ معتقد و چاکر دولتخواهم

بسته‌ام در خم گیسوی تو امید دراز
آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

ذرهٔ خاکم و در کوی توام جای خوش است
ترسم ای دوست که بادی ببرد ناگاهم

پیر میخانه سحر جام جهان‌بینم داد
و اندر آن آینه از حسن تو کرد آگاهم

صوفی صومعهٔ عالم قدسم لیکن
حالیا دیر مغان است حوالتگاهم

با من راه‌نشین خیز و سوی میکده آی
تا در آن حلقه ببینی که چه صاحب جاهم

مست بگذشتی و از حافظت اندیشه نبود
آه اگر دامن حسن تو بگیرد آهم

خوشم آمد که سحر خسرو خاور می‌گفت
با همه پادشهی بندهٔ تورانشاهم

The one who trampled me underfoot with cruelty, like the dust of the road,
I kiss the dust and ask pardon of his foot.

I am not one to cry out against your tyranny, God forbid;
I am a believing slave and a servant who wishes you well.

I have bound a long hope in the curl of your tresses;
may it never happen that my reaching hand is cut short.

I am a mote of dust, and in your street my place is pleasant;
I fear, O friend, that a wind will suddenly carry me away.

At dawn the elder of the tavern gave me the cup that sees the world,
and in that mirror he made me aware of your beauty.

I am a Sufi of the cloister of the holy world, and yet
for the present the temple of the Magians is where I have been sent.

Rise and come to the tavern with me, who sit by the roadside,
so that in that circle you may see what rank I hold.

You passed by drunk, and gave no thought to your Hafez;
alas, if my sigh should catch at the skirt of your beauty!

It pleased me that at dawn the monarch of the east was saying:
"For all my kingship, I am the slave of Turanshah."