Ghazal 362

دیدار شد میسر و بوس و کنار هم
از بخت شکر دارم و از روزگار هم

زاهد برو که طالع اگر طالع من است
جامم به دست باشد و زلف نگار هم

ما عیب کس به مستی و رندی نمی‌کنیم
لعل بتان خوش است و می خوشگوار هم

ای دل بشارتی دهمت محتسب نماند
و از می جهان پر است و بت میگسار هم

خاطر به دست تفرقه دادن نه زیرکیست
مجموعه‌ای بخواه و صراحی بیار هم

بر خاکیان عشق فشان جرعهٔ لبش
تا خاک لعل‌گون شود و مشکبار هم

آن شد که چشم بد نگران بودی از کمین
خصم از میان برفت و سرشک از کنار هم

چون کائنات جمله به بوی تو زنده‌اند
ای آفتاب سایه ز ما برمدار هم

چون آب روی لاله و گل، فیض حسن توست
ای ابر لطف بر من خاکی ببار هم

حافظ اسیر زلف تو شد از خدا بترس
و از انتصاف آصف جم اقتدار هم

برهان ملک و دین که ز دست وزارتش
ایام کان یمین شد و دریا یسار هم

بر یاد رای انور او آسمان به صبح
جان می‌کند فدا و کواکب نثار هم

گوی زمین ربودهٔ چوگان عدل اوست
وین برکشیده گنبد نیلی حصار هم

عزم سبک عنان تو در جنبش آورد
این پایدار مرکز عالی مدار هم

تا از نتیجه فلک و طور دور اوست
تبدیل ماه و سال و خزان و بهار هم

خالی مباد کاخ جلالش ز سروران
و از ساقیان سروقد گلعذار هم

La rencontre a eu lieu, et le baiser et l'étreinte aussi ;
je rends grâce à la fortune, et au temps aussi.

Ascète, va-t'en, car si mon étoile est bien mon étoile,
la coupe sera dans ma main, et la chevelure de l'aimée aussi.

Nous ne reprochons à personne l'ivresse et le libertinage ;
le rubis des idoles est doux, et le bon vin aussi.

Ô cœur, je t'annonce une bonne nouvelle : le censeur n'est plus,
et le monde est plein de vin, et d'idoles qui en boivent aussi.

Livrer son esprit à la dispersion n'est pas habileté ;
demande le recueillement, et apporte un flacon aussi.

Répands une gorgée de sa lèvre sur les êtres de poussière de l'amour,
afin que la poussière devienne couleur de rubis, et parfumée de musc aussi.

Fini le temps où le mauvais œil guettait de son embuscade ;
l'ennemi a quitté notre milieu, et les larmes notre côté aussi.

Puisque tous les êtres vivent de ton parfum,
ô soleil, ne retire pas non plus ton ombre de nous.

Puisque l'éclat de la tulipe et de la rose est le don de ta beauté,
ô nuage de grâce, pleus sur moi, être de poussière, aussi.

Hafez est devenu captif de ta chevelure : crains Dieu,
et la justice du vizir à la puissance de Jamshid aussi.

La Preuve du royaume et de la foi, par la main de qui, au vizirat,
le temps a la mine à sa droite, et la mer à sa gauche aussi.

Au souvenir de son jugement lumineux, le ciel, au matin,
sacrifie son âme, et répand les étoiles aussi.

La balle de la terre est enlevée par le maillet de sa justice,
et cette coupole dressée, enceinte bleu sombre, aussi.

Ta résolution aux rênes légères met en mouvement
ce centre immobile de la haute orbite aussi.

Tant que, par l'effet du ciel et la manière de son tour,
il y aura changement de mois et d'année, d'automne et de printemps aussi,

Que le palais de sa majesté ne soit jamais vide de seigneurs,
ni d'échansons à la taille de cyprès et aux joues de rose aussi.