Ghazal 363

دردم از یار است و درمان نیز هم
دل فدای او شد و جان نیز هم

این که می‌گویند آن خوشتر ز حسن
یار ما این دارد و آن نیز هم

یاد باد آن کاو به قصد خون ما
عهد را بشکست و پیمان نیز هم

دوستان در پرده می‌گویم سخن
گفته خواهد شد به دستان نیز هم

چون سر آمد دولت شب‌های وصل
بگذرد ایام هجران نیز هم

هر دو عالم یک فروغ روی اوست
گفتمت پیدا و پنهان نیز هم

اعتمادی نیست بر کار جهان
بلکه بر گردون گردان نیز هم

عاشق از قاضی نترسد می بیار
بلکه از یرغوی دیوان نیز هم

محتسب داند که حافظ عاشق است
و آصف ملک سلیمان نیز هم

Ma douleur vient de l'ami, et mon remède aussi ;
mon cœur lui a été sacrifié, et mon âme aussi.

Ce que l'on appelle « cela, qui est plus doux que la beauté »,
notre ami a ceci, et cela aussi.

Qu'on se souvienne de celui qui, visant notre sang,
a rompu le pacte, et le serment aussi.

Amis, je dis ces mots derrière le voile ;
ils seront dits dans les contes aussi.

Puisque la fortune des nuits d'union a pris fin,
les jours de séparation passeront aussi.

Les deux mondes sont un seul éclat de son visage ;
je te l'ai dit ouvertement, et en secret aussi.

On ne peut se fier aux affaires du monde,
ni à la sphère qui tourne non plus.

L'amant ne craint pas le juge ; apporte du vin,
ni l'inquisition du tribunal non plus.

Le censeur sait que Hafez est amoureux,
et le vizir du royaume de Salomon le sait aussi.