Ghasel 365

عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم

طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم
در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ایم
هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ایم

عمری گذشت تا به امید اشارتی
چشمی بدان دو گوشهٔ ابرو نهاده‌ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم
ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز
بنیاد بر کرشمهٔ جادو نهاده‌ایم

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال
همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ایم

در گوشهٔ امید چو نظارگان ماه
چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ایم

گفتی که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست؟
در حلقه‌های آن خم گیسو نهاده‌ایم

Ein Leben lang ist es her, dass wir das Gesicht dem Weg des Kummers um dich zuwandten
und Schein und Heuchelei der Leute beiseitelegten.

Bogen und Säulenhalle der Schule und das Gerede der Gelehrsamkeit
haben wir auf den Weg von Becher und mondgesichtigem Schenken gelegt.

Wir haben die Seele jenen beiden zaubernden Narzissen anvertraut
und das Herz auf jene beiden dunklen Hyazinthen gesetzt.

Ein Leben ging dahin, in dem wir in der Hoffnung auf einen Wink
das Auge auf jene beiden Winkel der Braue gerichtet halten.

Wir haben das Reich der Ruhe nicht mit einem Heer erobert;
wir haben den Thron der Herrschaft nicht mit der Kraft des Arms errichtet.

Sehen wir, welches Spiel der Zauber im Auge des Freundes treibt, denn wieder
haben wir unser Fundament auf den Blick eines Zauberers gelegt.

Ohne seine widerspenstige Locke haben wir vor Verdruss das leidenschaftsbefallene Haupt
wie das Veilchen aufs Knie gelegt.

Im Winkel der Hoffnung haben wir wie die, die nach dem Neumond ausschauen,
das suchende Auge auf jene Krümmung der Braue gerichtet.

Du sagtest: «O Hafis, wo ist dein verirrtes Herz?»
Wir haben es in die Ringe jener gewundenen Locke gelegt.