Ghazal 365

عمریست تا به راه غمت رو نهاده‌ایم
روی و ریای خلق به یک سو نهاده‌ایم

طاق و رواق مدرسه و قال و قیل علم
در راه جام و ساقی مه رو نهاده‌ایم

هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ایم
هم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ایم

عمری گذشت تا به امید اشارتی
چشمی بدان دو گوشهٔ ابرو نهاده‌ایم

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم
ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

تا سحر چشم یار چه بازی کند که باز
بنیاد بر کرشمهٔ جادو نهاده‌ایم

بی زلف سرکشش سر سودایی از ملال
همچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ایم

در گوشهٔ امید چو نظارگان ماه
چشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ایم

گفتی که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست؟
در حلقه‌های آن خم گیسو نهاده‌ایم

Voilà une vie que nous avons tourné le visage vers le chemin de ton chagrin,
et mis de côté la parade et l'hypocrisie des gens.

L'arche et le portique de l'école, et les disputes du savoir,
nous les avons déposés sur le chemin de la coupe et de l'échanson au visage de lune.

Nous avons confié notre âme à ces deux narcisses sorciers,
et posé notre cœur sur ces deux sombres jacinthes.

Une vie a passé depuis que, dans l'espoir d'un signe,
nous tenons l'œil fixé sur ces deux coins du sourcil.

Nous n'avons pas pris le royaume de la tranquillité par une armée ;
nous n'avons pas dressé le trône de la royauté à la force du bras.

Voyons quel jeu jouera la magie de l'œil de l'ami, car de nouveau
nous avons fondé notre affaire sur une œillade de sorcier.

Sans sa boucle rebelle, de lassitude nous avons posé notre tête éprise
sur le genou, comme la violette.

Dans le coin de l'espoir, comme ceux qui guettent la lune nouvelle,
nous avons fixé l'œil de la quête sur cette courbe du sourcil.

Tu as dit : « Ô Hafez, où est ton cœur égaré ? »
Nous l'avons placé dans les anneaux de cette boucle.