Ghasel 366

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم

رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم

سبزهٔ خط تو دیدیم و ز بستان بهشت
به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین
به گدایی به در خانهٔ شاه آمده‌ایم

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست؟
که در این بحر کرم غرق گناه آمده‌ایم

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار
که به دیوان عمل نامه‌سیاه آمده‌ایم

حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز که ما
از پی قافله با آتش آه آمده‌ایم

Wir sind nicht um Prunk und Rang an diese Tür gekommen;
wir sind vor dem Unheil hierher in die Zuflucht gekommen.

Wir sind Wanderer auf der Station der Liebe, und von der Grenze des Nichtseins
sind wir diesen ganzen Weg bis ins Reich des Daseins gekommen.

Wir sahen das Grün deines Flaums, und aus dem Garten des Paradieses
sind wir auf der Suche nach diesem Liebeskraut gekommen.

Mit einem solchen Schatz, dessen Hüter der vertrauenswürdige Geist wurde,
sind wir als Bettler an die Tür des Königshauses gekommen.

Wo ist der Anker deiner Langmut, o Schiff der göttlichen Gunst?
Denn in diesem Meer der Großmut sind wir, in Sünde ertrunken, gekommen.

Die Ehre schwindet: Regne, o Wolke, die Fehler zudeckt,
denn wir sind mit schwarzem Register vor das Gericht der Taten gekommen.

Hafis, wirf diese wollene Kutte ab, denn wir
sind mit dem Feuer der Seufzer hinter der Karawane hergekommen.