Ghazal 366

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم
از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم

رهرو منزل عشقیم و ز سرحد عدم
تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم

سبزهٔ خط تو دیدیم و ز بستان بهشت
به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین
به گدایی به در خانهٔ شاه آمده‌ایم

لنگر حلم تو ای کشتی توفیق کجاست؟
که در این بحر کرم غرق گناه آمده‌ایم

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار
که به دیوان عمل نامه‌سیاه آمده‌ایم

حافظ این خرقهٔ پشمینه بینداز که ما
از پی قافله با آتش آه آمده‌ایم

Nous ne sommes pas venus à cette porte en quête de pompe et de rang ;
nous sommes venus ici chercher refuge contre le mauvais sort.

Nous sommes voyageurs de l'étape de l'amour, et de la frontière du néant
jusqu'au royaume de l'être nous avons fait tout ce chemin.

Nous avons vu la verdure de ton duvet, et du jardin du paradis
nous sommes venus en quête de cette herbe d'amour.

Avec un tel trésor, dont l'Esprit fidèle fut le gardien,
nous sommes venus en mendiants à la porte de la maison du roi.

Où est l'ancre de ta mansuétude, ô navire de la grâce ?
Car dans cette mer de générosité nous sommes venus noyés de péché.

L'honneur s'en va : pleus, ô nuage qui couvres les fautes,
car nous sommes venus au tribunal des actes, le registre noirci.

Hafez, jette ce froc de laine, car nous
sommes venus à la suite de la caravane avec le feu des soupirs.