Ghazal 368

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم

زاد راه حرم وصل نداریم مگر
به گدایی ز در میکده زادی طلبیم

اشک آلودهٔ ما گرچه روان است ولی
به رسالت سوی او پاک‌نهادی طلبیم

لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام
اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم

نقطهٔ خال تو بر لوح بصر نتوان زد
مگر از مردمک دیده مدادی طلبیم

عشوه‌ای از لب شیرین تو دل خواست به جان
به شکرخنده لبت گفت مزادی طلبیم

تا بود نسخهٔ عطری دل سودازده را
از خط غالیه‌سای تو سوادی طلبیم

چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد
ما به امید غمت خاطر شادی طلبیم

بر در مدرسه تا چند نشینی حافظ؟
خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

Lève-toi, que nous demandions une ouverture à la porte de la taverne,
que nous nous asseyions sur le chemin de l'ami et demandions notre désir.

Nous n'avons pas de provisions pour la route du sanctuaire de l'union, à moins
de mendier quelque provision à la porte de la taverne.

Bien que nos larmes souillées coulent, pourtant,
pour porter notre message vers lui, nous cherchons un être au naturel pur.

Que la douceur de la brûlure de ton chagrin soit interdite à notre cœur
si nous demandons justice de la tyrannie du chagrin de ton amour.

Le point de ton grain de beauté ne peut se tracer sur la tablette de la vue,
à moins de demander l'encre à la pupille de l'œil.

Le cœur a demandé, au prix de sa vie, une douceur de ta lèvre ;
d'un rire de sucre ta lèvre a dit : « Nous cherchons une surenchère. »

Pour que le cœur épris ait une recette de parfum,
nous en demandons l'encre à ton duvet au parfum de civette.

Puisque ton chagrin ne se trouve que dans un cœur joyeux,
dans l'espoir de ton chagrin nous cherchons un esprit joyeux.

Jusqu'à quand resteras-tu assis à la porte de l'école, Hafez ?
Lève-toi, que nous demandions une ouverture à la porte de la taverne.