Ghasel 369

ما ز یاران چشم یاری داشتیم
خود غلط بود آنچه ما پنداشتیم

تا درخت دوستی بر کی دهد
حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت‌و‌گو آیین درویشی نبود
ور نه با تو ماجراها داشتیم

شیوهٔ چشمت فریب جنگ داشت
ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز
ما دم همت بر او بگماشتیم

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد
جانب حرمت فرو نگذاشتیم

گفت خود دادی به ما دل حافظا
ما محصل بر کسی نگماشتیم

Wir erwarteten von den Freunden Freundschaft;
was wir uns einbildeten, war eben ein Irrtum.

Sehen wir, wann der Baum der Freundschaft Frucht trägt;
vorerst sind wir hingegangen und haben einen Samen gesät.

Wortwechsel war nie der Brauch des Derwischtums,
sonst hätten wir manches mit dir auszutragen gehabt.

Die Art deines Auges barg die List des Krieges;
wir irrten uns und hielten sie für Frieden.

Der Rosenstrauch deiner Schönheit wurde nicht von selbst so herzerwärmend;
wir waren es, die den Hauch unserer Hingabe auf ihn richteten.

Manches wurde übergangen, und niemand klagte;
wir ließen die Seite der Achtung nicht fallen.

Er sprach: «Du selbst hast uns dein Herz gegeben, o Hafis;
wir haben zu niemandem einen Eintreiber geschickt.»