Ghazal 36

تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست
دل سودازده از غصه دو نیم افتادست

چشم جادوی تو خود عین سواد سحر است
لیکن این هست که این نسخه سقیم افتادست

در خم زلف تو آن خال سیه دانی چیست؟
نقطهٔ دوده که در حلقه جیم افتادست

زلف مشکین تو در گلشن فردوس عذار
چیست؟ طاووس که در باغ نعیم افتادست

دل من در هوس روی تو ای مونس جان
خاک راهیست که در دست نسیم افتادست

همچو گرد این تن خاکی نتواند برخاست
از سر کوی تو زان رو که عظیم افتادست

سایهٔ قد تو بر قالبم ای عیسی دم
عکس روحیست که بر عظم رمیم افتادست

آن که جز کعبه مقامش نبد از یاد لبت
بر در میکده دیدم که مقیم افتادست

حافظ گمشده را با غمت ای یار عزیز
اتحادیست که در عهد قدیم افتادست

Since the tip of your tress fell into the hand of the breeze,
my love-struck heart has fallen in two from grief.

Your sorcerer's eye is the very copy of the book of magic,
but the fact is that this copy has turned out sickly.

Do you know what that black mole is in the curve of your tress?
A dot of lampblack that has fallen in the loop of the letter jim.

Your musky tress in the paradise garden of your cheek,
what is it? A peacock that has landed in the garden of bliss.

My heart, in its longing for your face, O companion of my soul,
is dust of the road fallen into the hand of the breeze.

Like dust, this earthen body cannot rise
from the head of your street, because it has fallen so heavily.

The shadow of your stature on my frame, O you with the breath of Jesus,
is the reflection of a spirit fallen on crumbled bone.

He whose station was nowhere but the Kaaba, remembering your lip,
I saw settled at the door of the tavern.

Lost Hafez and grief for you, dear friend,
have a union that was made in ancient days.