Ghasel 370

صلاح از ما چه می‌جویی؟ که مستان را صلا گفتیم
به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتیم

در میخانه‌ام بگشا که هیچ از خانقه نگشود
گرت باور بود ور نه سخن این بود و ما گفتیم

من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام لیکن
بلایی کز حبیب آید هزارش مرحبا گفتیم

اگر بر من نبخشایی پشیمانی خوری آخر
به خاطر دار این معنی که در خدمت کجا گفتیم

قدت گفتم که شمشاد است؛ بس خجلت به بار آورد
که این نسبت چرا کردیم و این بهتان چرا گفتیم

جگر چون نافه‌ام خون گشت کم زینم نمی‌باید
جزای آن که با زلفت سخن از چین خطا گفتیم

تو آتش گشتی ای حافظ ولی با یار درنگرفت
ز بدعهدی گل گویی حکایت با صبا گفتیم

Welche Tugend suchst du bei uns? Wir haben die Trunkenen zum Mahl gerufen;
zur Zeit deiner trunkenen Narzisse haben wir der Ruhe Lebewohl gesagt.

Öffne mir die Tür der Schenke, denn vom Derwischkloster tat sich nichts auf;
glaub es oder nicht, das war das Wort, und wir haben es gesagt.

Durch dein Auge, o Schenke, bin ich zugrunde gegangen, doch
dem Unheil, das vom Geliebten kommt, haben wir tausendmal Willkommen gesagt.

Wenn du mir nicht vergibst, wirst du es am Ende bereuen;
behalte im Sinn, wo wir dies in deinem Dienst gesagt haben.

Ich sagte, dein Wuchs sei der Buchsbaum, und es brachte mir viel Beschämung:
Warum zogen wir diesen Vergleich, und warum sprachen wir diese Verleumdung?

Wie die Moschusblase wurde meine Leber zu Blut, und weniger verdiene ich nicht;
es ist der Lohn dafür, dass wir zu deiner Locke fehlgeredet haben.

Du wurdest zu Feuer, o Hafis, doch beim Freund fing es nicht;
es ist, als hätten wir dem Ostwind von der Treulosigkeit der Rose erzählt.