Ghazal 371

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم

در خرمن صد زاهد عاقل زند آتش
این داغ که ما بر دل دیوانه نهادیم

سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در این منزل ویرانه نهادیم

در دل ندهم ره پس از این مهر بتان را
مهر لب او بر در این خانه نهادیم

در خرقه از این بیش منافق نتوان بود
بنیاد از این شیوه رندانه نهادیم

چون می‌رود این کشتی سرگشته که آخر
جان در سر آن گوهر یک دانه نهادیم

المنة لله که چو ما بی‌دل و دین بود
آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم

قانع به خیالی ز تو بودیم چو حافظ
یا رب چه گداهمت و بیگانه نهادیم

Nous avons déposé la leçon de l'aube sur le chemin de la taverne ;
nous avons déposé le fruit de nos prières sur le chemin de l'aimé.

Elle met le feu à la moisson de cent ascètes sensés,
cette brûlure que nous avons posée sur notre cœur fou.

Le Sultan de la prééternité nous a donné le trésor du chagrin d'amour
quand nous avons tourné le visage vers cette étape en ruine.

Désormais je ne laisserai plus entrer dans mon cœur l'amour des idoles ;
nous avons mis le sceau de sa lèvre sur la porte de cette maison.

On ne peut être plus longtemps hypocrite sous le froc ;
nous avons fondé notre affaire sur cette manière de libertin.

Comment vogue ce navire égaré, maintenant qu'à la fin
nous avons mis notre vie en jeu pour cette perle unique ?

Grâce à Dieu, il était comme nous sans cœur ni foi,
celui à qui nous avions donné le titre de sage et d'avisé.

Nous nous contentions d'une image de toi, comme Hafez ;
Seigneur, que nous sommes de piètre visée, et étrangers !