Gazal 374

بیا تا گل برافشانیم و می در ساغر اندازیم
فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو دراندازیم

اگر غم لشکر انگیزد که خون عاشقان ریزد
من و ساقی به هم تازیم و بنیادش براندازیم

شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ریزیم
نسیم عطرگردان را، شکر در مجمر اندازیم

چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم

صبا! خاک وجود ما، بدان عالی‌جناب انداز
بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازیم

یکی از عقل می‌لافد، یکی طامات می‌بافد
بیا کاین داوری‌ها را به پیش داور اندازیم

بهشت عدن اگر خواهی، بیا با ما به میخانه
که از پای خمت روزی، به حوض کوثر اندازیم

سخن‌دانی و خوش‌خوانی نمی‌ورزند در شیراز
بیا حافظ که تا خود را، به ملکی دیگر اندازیم

Ven, esparzamos rosas y echemos vino en la copa;
rasguemos el techo del cielo y tracemos un diseño nuevo.

Si la pena levanta un ejército para derramar la sangre de los amantes,
el copero y yo cargaremos juntos y derribaremos sus cimientos.

En la copa de vino purpúreo echemos agua de rosas;
en el incensario de la brisa que esparce perfume echemos azúcar.

Puesto que hay un buen laúd a mano, músico, toca un buen aire,
que cantemos gazales batiendo palmas y, zapateando, entreguemos la cabeza.

Viento del este, lleva el polvo de nuestro ser a aquella alta corte;
puede que echemos una mirada a la vista de aquel rey de los hermosos.

Uno presume de razón, otro teje vanas palabras;
ven, llevemos estos pleitos ante el Juez.

Si quieres el jardín del Edén, ven con nosotros a la taberna,
que desde el pie de la tinaja te echemos un día al estanque del paraíso.

El buen decir y el buen cantar no se cultivan en Shiraz;
ven, Hafez, que nos traslademos a otro reino.