Ghazal 375

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

Sufi, come, let us pull off the cloak of sham,
and draw a line of cancellation through this picture of deceit.

Let us put the offerings and alms of the cloister towards wine,
and wash the cloak of hypocrisy in the water of the tavern.

Tomorrow, if they do not give us the garden of paradise,
we will drag the pages out of the garden and the houris out of heaven.

Let us rush out merry, and from the banquet of the Sufis
plunder the wine and take a beauty in our arms.

Let us take our pleasure, or else regret will kill us
on the day we carry the baggage of the soul to another world.

The secret of God, which sits withdrawn behind the curtain of the unseen,
in our drunkenness let us pull the veil from its face.

Where is one showing of his eyebrow, so that, like the new moon,
we may draw the ball of the sky into the curve of a golden polo stick?

Hafez, it is beyond our measure to make such boasts as these;
why should we stretch our feet beyond our own blanket?