Ghazal 375

صوفی بیا که خرقه سالوس برکشیم
وین نقش زرق را خط بطلان به سر کشیم

نذر و فتوح صومعه در وجه می نهیم
دلق ریا به آب خرابات برکشیم

فردا اگر نه روضه رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه حور ز جنت به درکشیم

بیرون جهیم سرخوش و از بزم صوفیان
غارت کنیم باده و شاهد به بر کشیم

عشرت کنیم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشیم

سر خدا که در تتق غیب منزویست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشیم

کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشیم

حافظ نه حد ماست چنین لاف‌ها زدن
پای از گلیم خویش چرا بیشتر کشیم

Soufi, viens, ôtons le froc de la feinte,
et tirons un trait d'annulation sur cette image de fausseté.

Mettons les offrandes et les aumônes du couvent au compte du vin,
et lavons le froc de l'hypocrisie à l'eau de la taverne.

Demain, si l'on ne nous donne pas le jardin du paradis,
nous tirerons les pages hors du jardin et les houris hors du ciel.

Élançons-nous gaiement, et du festin des soufis
pillons le vin et prenons une belle dans nos bras.

Prenons du plaisir, sinon le regret nous tuera
le jour où nous porterons le bagage de l'âme dans un autre monde.

Le secret de Dieu, retiré derrière le rideau de l'invisible,
dans notre ivresse ôtons-lui le voile du visage.

Où est une apparition de son sourcil, pour que, comme la lune nouvelle,
nous tirions la balle du ciel dans la courbe d'un maillet d'or ?

Hafez, il ne nous appartient pas de lancer de telles vantardises ;
pourquoi étendrions-nous le pied plus loin que notre couverture ?