Ghazal 376

دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشیم
سخن اهل دل است این و به جان بنیوشیم

نیست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد
چاره آن است که سجاده به می بفروشیم

خوش هوایی‌ست فرح‌بخش خدایا بفرست
نازنینی که به رویش می گل‌گون نوشیم

ارغنون ساز فلک ره‌زن اهل هنر است
چون از این غصه ننالیم و چرا نخروشیم؟

گل به جوش آمد و از می نزدیمش آبی
لاجرم زآتش حرمان و هوس می‌جوشیم

می‌کشیم از قدح لاله شرابی موهوم
چشم بد دور که بی‌مطرب و می مدهوشیم

حافظ این حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

Amis, à la saison de la rose, le mieux est de nous appliquer au plaisir ;
c'est la parole des gens de cœur, écoutons-la de toute notre âme.

Il n'y a de générosité chez personne, et le temps de la joie passe ;
le remède est de vendre le tapis de prière pour du vin.

L'air est doux et réjouissant : mon Dieu, envoie
un être délicat au visage de qui nous boirons le vin couleur de rose.

Le ciel, accordeur d'orgue, est le détrousseur des gens de talent ;
comment ne pas gémir de ce chagrin, et pourquoi ne pas crier ?

La rose s'est mise à bouillonner, et nous ne l'avons pas arrosée de vin ;
aussi bouillonnons-nous du feu de la privation et du désir.

Nous buvons à la coupe de la tulipe un vin imaginaire ;
loin soit le mauvais œil, car sans ménestrel ni vin nous sommes hors de nous.

Hafez, à qui dire cet état étrange : nous
sommes des rossignols muets à la saison de la rose ?