Ghazal 377

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست، رفیقان مددی
تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفت
بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکند
طلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاست
تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم

One night we will raise our hands and make a prayer,
and from somewhere find a remedy for the grief of separation from you.

My sick heart is slipping away: friends, some help,
so that we may bring a physician to its bedside and find a cure.

The one who took offence without cause, struck me with the sword and went,
bring him back, for God's sake, so that we may make our peace.

The root of joy has dried up; where is the road to the tavern,
so that in that water and air we may grow and thrive again?

Ask for help from the hearts of the rends, O heart, or else
the task is hard: may we not make a mistake.

The shadow of a bird of small spirit does nothing for anyone;
let us seek the fortunate shadow of a phoenix.

My heart has fallen out of tune; where is sweet-spoken Hafez,
so that with his songs and ghazals we may find a melody again?