Gazal 377

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست، رفیقان مددی
تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفت
بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکند
طلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاست
تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم

Una noche alzaremos las manos y haremos una oración,
y de alguna parte sacaremos remedio para la pena de tu ausencia.

El corazón enfermo se me va: amigos, una ayuda,
para traer un médico a su cabecera y hallarle cura.

A aquel que sin culpa se ofendió, me hirió con la espada y se fue,
traedlo de vuelta, por Dios, para que hagamos las paces.

Se secó la raíz de la alegría; ¿dónde está el camino de la taberna,
para que en aquel clima crezcamos y medremos?

Pide ayuda al ánimo de los rends, corazón, que si no
la tarea es dura: no sea que cometamos un error.

La sombra de un ave de poco ánimo no hace nada;
busquemos la sombra venturosa de un fénix.

Mi corazón se ha desafinado; ¿dónde está Hafez, el de buen decir,
para que con sus cantos y gazales hallemos de nuevo una melodía?

Alza las manos en oración por un remedio a esta distancia, y pide ayuda a tus amigos. Alguien se ofendió sin motivo y se fue: procura traerlo de vuelta y hacer las paces. Tu alegría se ha secado y necesitas aire nuevo. La tarea es dura: pide ayuda a gente libre y generosa, no a los mezquinos. La buena palabra volverá a afinar tu corazón.