Ghazal 377

ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم
غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم

دل بیمار شد از دست، رفیقان مددی
تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

آن که بی‌جرم برنجید و به تیغم زد و رفت
بازش آرید خدا را که صفایی بکنیم

خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنیم

مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنیم

سایهٔ طایر کم حوصله کاری نکند
طلب از سایهٔ میمون همایی بکنیم

دلم از پرده بشد حافظ خوش‌گوی کجاست
تا به قول و غزلش ساز نوایی بکنیم

Une nuit nous lèverons les mains et ferons une prière,
et de quelque part nous trouverons un remède au chagrin de ta séparation.

Mon cœur malade m'échappe : amis, un secours,
que nous amenions un médecin à son chevet et trouvions un remède.

Celui qui s'est fâché sans raison, m'a frappé du sabre et s'en est allé,
ramenez-le, pour l'amour de Dieu, que nous fassions la paix.

La racine de la joie s'est desséchée ; où est le chemin de la taverne,
pour que sous ce climat nous croissions et prospérions ?

Demande secours à l'esprit des libertins, ô cœur, sinon
la tâche est rude : puissions-nous ne pas faire d'erreur.

L'ombre d'un oiseau de peu de cœur ne fait rien ;
cherchons l'ombre fortunée d'un phénix.

Mon cœur a perdu le ton ; où est Hafez à la belle parole,
pour qu'avec ses chants et ses ghazals nous retrouvions une mélodie ?