Ghasel 380

بارها گفته‌ام و بار دگر می‌گویم
که من دل‌شده این ره، نه به خود می‌پویم

در پس آینه، طوطی‌صفتم داشته‌اند
آن چه استاد ازل گفت بگو، می‌گویم

من اگر خارم و گر گل چمن‌آرایی هست
که از آن دست که او می‌کشدم، می‌رویم

دوستان! عیب من بی‌دل حیران مکنید
گوهری دارم و صاحب نظری می‌جویم

گر چه با دلق ملمع، می گلگون عیب است
مکنم عیب کزو رنگ ریا می‌شویم

خنده و گریه عشاق ز جایی دگر است
می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم

حافظم گفت که «خاک در میخانه مبوی»
گو «مکن عیب که من مشک ختن می‌بویم»

Oft habe ich es gesagt und sage es noch einmal:
Ich, der sein Herz verlor, gehe diesen Weg nicht aus eigenem Antrieb.

Hinter dem Spiegel hat man mich wie den Papagei gehalten;
was der Meister der Urzeit mich sagen hieß, das sage ich.

Ob ich Dorn bin oder Rose, es gibt einen, der die Wiese schmückt,
und ich wachse nach der Hand, die mich aufzieht.

Freunde, tadelt mich Herzverlorenen und Ratlosen nicht;
ich habe ein Juwel und suche einen, der dafür einen Blick hat.

Ist rosenfarbener Wein zur Flickenkutte auch ein Makel,
tadle mich nicht, denn mit ihm wasche ich die Farbe der Heuchelei ab.

Lachen und Weinen der Liebenden kommen von anderswo;
ich singe in der Nacht, und zur Morgenstunde klage ich.

Hafis sagte zu mir: «Riech nicht am Staub der Tür der Schenke.»
Sag ihm: «Tadle nicht, denn ich rieche Moschus von Chotan.»